Aleksandar Vučić pokišao je opravdati smrt dvojice radnika, čiji su životi ugašeni na gradilištu Beograda na vodi, podacima s američkog satiričkog portala Onion. Kada je shvatio pogrešku, predsjednik Srbije priznao je ‘da je ispao glup’

Znate li da u Americi svakih 10 sekundi, kada taj posao obavljaju, svakih 10 sekundi, ponavljam, pogine jedan od perača prozora? Svakih 10 sekundi”

Tim dramatično i tiho izgovorenim riječima predsjednik Srbije Aleksandar Vučić u petak je na konferenciji za novinare pokušao opravdati smrt dvojice radnika, čiji su životi nekoliko sati ranije ugašeni na gradilištu Beograda na vodi – arhitektonske nakaze i svojevrsnog spomenika koji šef srpske države sebi podiže na desnoj obali Save.

ISTO JE POKUŠALA UČINITI I PREDSJEDNICA Vlade Srbije Ana Brnabić, kada je, govoreći prije Vučića o padu dvojice radnika s 22. kata na gradilištu Beograda na vodi, izjavila: “Takve stvari dešavaju se svugdje u svijetu, i u zemljama koje su najnaprednije i najuređenije. U SAD-u, po službenim podacima, tijekom 2016. godine čak 5110 radnika nastradalo je na radnom mjestu”…

Pročitajte više u novom broju Nacionala…

Komentiraj

PREKOSrdjan Ilic/PIXSELL.
Podijeli objavu
Prethodni članakLOVREN “Nevin sam!”
Sljedeći članakRealova rapsodija za 100. nastup dirigenta Modrića
Rođen sam u Beogradu 1959. godine. Diplomirao na Fakultetu političkih nauka. U novinarstvu od maja 1986. godine, kada sam se zaposlio u Tanjugu, gde sam radio gotovo deceniju, a u novinskoj agenciji FoNet sam od njenog osnivanja 1994. godine. Od kad sam u ovom zanatu, za mnoge novinare u Srbiji sam čuo da rade "za Službu". Koliko mi je poznato, samo smo pokojni Slavko Ćuruvija i ja radili "u Službi". U Službi državne bezbednosti Saveznog sekretarijata za unutrašnje poslove sam proveo tri meseca - februar, mart i april 1986. godine. To mi je bilo prvo zaposlenje. Otac i tašta su udružili snage da bi mi našli posao - on je bio pukovnik u vojsci, ona je radila u Interpolu. Bilo je glupo očekivati da će mi naći radno mesto u biblioteci ili filharmoniji. Vrhunac u novinarstvu sam dostigao posle NATO bombardovanja Srbije 1999. godine, kada sam počeo da radim kao fikser za londonski The Guardian. Tokom dva i po meseca bombardovanja sam u FoNetu primio 225 nemačkih maraka. Rory Carroll iz The Guardiana mi je plaćao 150 maraka dnevno. Posle samoubilačkih avionskih napada na Svetski trgovački centar u Njujorku 11. septembra 2011. su zapadni mediji prestali da se interesuju za Srbiju i Balkan, pa sam izgubio dodatni posao fiksera. Osama Bin Laden mi je oteo mnogo novca. Da sam ga sreo na ulici, šutnuo bih ga u međunožje. Za Nacional sam počeo da pišem krajem 1996. godine, posle čega je usledila trogodišnja pauza. Nacional me reaktivirao posle ubistva Željka Ražnatovića Arkana u januaru 2000.